Kust van de Trabocchi

Onder Ortona verandert de Abruzzese kust van beroep. Het brede zand van de strandtenten houdt op en er begint een lage rotskust, van kiezelbaaien, met struikgewas begroeide kapen en inhammen die je te voet bereikt. Boven het water, verankerd aan de rotsen, staan de houten machines die dit stuk kust hun naam geven: de trabocchi.

Wat een trabocco is

Een trabocco is een houten steiger die over het water uitsteekt, met twee lange armen die in het midden een net neerlaten. Het diende om te vissen zonder boot: je haalde het net op als de vis eroverheen trok, en dat kon ook bij ruwe zee. Het was het gereedschap van gezinnen die zich geen boot konden veroorloven, en het werd na elke storm opnieuw gebouwd. D'Annunzio, die in San Vito woonde, beschreef er een als een reusachtige spin.

Vandaag staan er nog een twintigtal. Sommige worden nog gebruikt om te vissen, andere zijn restaurant geworden: je eet boven het water wat die dag in het net kwam, wat betekent dat er geen echte kaart is. Je reserveert, want er zijn per definitie weinig plaatsen.

Het fietspad

De Adriatische spoorlijn liep vlak langs het water tot hij landinwaarts werd verlegd, en op het oude tracé ontstond de Via Verde: tweeënveertig kilometer, bijna helemaal vlak, zonder verkeer, met verlichte tunnels en de zee op een paar meter. Hij is in stukken open en de werkzaamheden verschuiven, dus kijk vooraf welke stukken berijdbaar zijn. Waar hij af is bestaat er niets makkelijkers om met kinderen te fietsen.

Waar je stopt

Punta Aderci boven Vasto is een natuurreservaat met een van de weinige stranden aan de Adriatische Zee die wild zijn gebleven. De abdij van San Giovanni in Venere bij Fossacesia staat op een heuveltje met olijfbomen en de zee ervoor. En de Ripari di Giobbe onder Ortona zijn baaien die je alleen te voet bereikt, en daarom blijven ze leeg.